New

I was born and raised in fear, taught by experience to fear the most the person that I was physically wired to trust and love the most. A rather befuddling beginning which probably messed up my emotional world beyond repair.

Constant fear creates a very specific, cloudy kind of state of mind, like you've been sucked in a vortex of anxiety, unable to find anything solid to hold on to. This helpless blurriness has been a permanent companion of mine most of my life. Even after the original cause of my continuous fear was lifted, it was impossible to be calm for more than a period of time. Fear, strong and disproportionate, would creep up my spine every now and then, and all I could do was expect it, endure it, and try to get past it faster than the previous time. Damage control, in other words.

This is how things have been for me more or less. Until very recently, that is.

I'm not sure when it happened, but it did. I changed. I had been trying to make a big, sudden change for so long, that I missed my slow but steady one. Through small, everyday choices, that were both difficult and right, I managed to shape myself into something close to what I want for myself. It's been difficult, it's been frustrating, and most of all it's taken an incredibly long time. It feels as if I've been trying to shape a rock using only the waves of the sea.

And now I'm not afraid anymore. I'm not afraid of life or death. I'm not afraid of failure, disappointment or injustice. I'm not afraid of fear, and that is, ultimately, what being brave is all about.

The last clouds of delusions and illusions have cleared. The childish need for acceptance and approval is all but gone. The childish need for the belief that there's any place, situation or relationship that provides security has evaporated. I'm no longer embarrassed of my mistakes or my lack of knowledge. My old soul no longer feels trapped in my young body. They've found a way to coexist.

I'm finally grateful for what I have and what I am. I'm also grateful for my abilities.

And I have finally come to terms with the fact that no one can tell me what can and can't, what will and won't happen; no one can tell me what I can and can't, what I will and won't achieve. I'll take my chances, I'll take my responsibilities. Every success and every failure will be mine and only mine. I'll do my best, and then I'll do even better. I'll milk life dry and suck the marrow from it's bones until there's nothing left. No opportunity will pass unexploited. No possibility will pass unexplored.

My ideals, my dreams, my hopes, my reason, my self-awareness... these are my powers and my weapons. And make no mistake, it's war I'm facing. A war that I have declared against mediocrity, defeatism, self-pity and everything and everyone else that prevents me from evolving, from becoming all I can become.

This conscious change is my turning point, an inflection point on the curve of my function. I'm neither solid nor liquid nor gas any more; I'm at my triple point, the temperature and pressure at which these three phases of me coexist in perfect thermodynamic equilibrium. I'm more than matter, more than energy. I'm an integral spirit, free, unbound and unbindable.

I'm finally on my way to meet my full potential.

I'm New.

Ταχυδακτυλουργικά

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιο είναι το πραγματικό μυστικό του Ταχυδακτυλουργού; Σίγουρα σκέφτεστε πράγματα όπως "η ταχύτητα", "η επιδεξιότητα", "η εξάσκηση", τα οποία σαφώς χρειάζονται, αλλά δεν ανήκουν στην πρώτη πρώτη θέση. Τεντώστε τα αυτιά σας και πλησιάστε όσο πιο πολύ μπορείτε, γιατί μπορεί να σκοπεύω να σας πω το μυστικό, αλλά δεν πρόκειται να το φωνάξω κι όλας. Η εκμυστήρευση έχει το δικό της σαβουάρ βιβρ.

Το πραγματικό μυστικό του Ταχυδακτυλουργού είναι η απόσπαση της προσοχής.

Την στιγμή που πρέπει να κρύψει ή να εμφανίσει κάτι με το δεξί του χέρι, θα κοιτάξει με έντονο ενδιαφέρον προς την αντίθετη κατεύθυνση και θα κάνει κάποιο σχόλιο τραβώντας την προσοχή του κοινού σε κάτι άλλο, ακριβώς την πιο κρίσιμη στιγμή. Ένα δευτερόλεπτο μετά, η στιγμή έχει περάσει και τα δάχτυλα του ταχυδακτυλουργού έχουν κάνει τη δουλειά τους. Ο ίδιος καλεί την προσοχή τού - ανυποψίαστα παραπλανημένου - κοινού πάλι στα χέρια του και ω! Ως δια μαγείας, πράγματα εμφανίστηκαν, εξαφανίστηκαν, μεταμορφώθηκαν!

Το θέμα είναι, αγαπητοί κυρίες και κύριοι και μικροί φίλοι, ότι ο Ταχυδακτυλουργός μάς εξαπατά για καλό σκοπό, αυτόν της διασκέδασης. Κανείς μας δεν πιστεύει ότι είναι πραγματικά μάγος, αλλά ούτε μας ενδιαφέρει ούτε μας πειράζει αυτό. Είμαστε διατεθειμένοι να μας κοροϊδέψει μπροστά στα μάτια μας, γιατί έτσι ζούμε τη μαγεία. Αν δεν θέλαμε να εξαπατηθούμε, δεν θα πηγαίναμε να τον δούμε. Πρόκειται, λοιπόν, για μία κοινωνική σύμβαση, μία άγραφη συμφωνία: του επιτρέπουμε να μας παραπλανεί σε αντάλλαγμα με το δέος του φαινομενικά αδύνατου και μάλιστα τον διαβεβαιώνουμε ότι όσο καλύτερα μας παραπλανεί τόσο περισσότερο θα τον επιβραβεύουμε.
Ωστόσο, η σύμβαση αυτή δεν ισοδυναμεί με παραίτηση από τη μερια του θεατή. Δεν έχω δει ούτε έναν άνθρωπο να κλείνει τα μάτια του την ώρα του μαγικού. Οι περισσότεροι μάλιστα παρακολουθούν προσεκτικά, προσπαθώντας να "πιάσουν στα πράσα" τον ταχυδακτυλουργό την ώρα που τους εξαπατά. Φυσικά, σπανίως τα καταφέρνουν, τουλάχιστον, όμως, προσπαθούν και η αποτυχία τους οφείλεται στην δεξιοτεχνία του ταχυδακτυλουργού, κάνοντας την όλη διαδικασία ακόμα πιο απολαυστική.

Η σύμβαση αυτή, όσο θεμιτή είναι όταν γίνεται με τον ταχυδακτυλουργό, τόσο... αθέμιτη είναι όταν γίνεται με σχεδόν οποιονδήποτε άλλο, κυρίως δε με πολιτικούς, δημοσιογράφους, γιατρούς, πολιτικούς μηχανικούς... το πιάνετε το νόημα.

Το τρικ του... ταχυδακτυλουργού είναι από τα παλαιότερα στην διοίκηση. Δεν θα ισχυριστώ ότι πρόκειται για καμιά πρωτοτυπία της τωρινής και των προηγούμενων δικών μας κυβερνήσεων. Αλλά θα πω ότι έχει επιστρατευθεί τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό, που πλέον δεν είναι τόσο ότι μας αποσπούν την προσοχή, όσο ότι κλείνουμε τα μάτια μας.
Οι πολιτικοί, πλέον, δεν έχουν καμία δεξιοτεχνία. Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας, σε αργή κίνηση, αλλά εμείς έχουμε αποβλακωθεί τόσο πολύ που εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι παρακολουθούμε κάτι ακατανόητο. Μας έχουν πείσει τόσο πολύ ότι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, μας έχουν κάνει να αμφιβάλλουμε την κοινή λογική, την νοημοσύνη μας, το τι μας λένε τα ίδια μας τα μάτια και τα αυτιά μας, σε σημείο που μας λένε το μήλο πορτοκάλι κι εμείς μετά προσπαθούμε να το στύψουμε στο στίφτη κι απορούμε γιατί δεν βγαίνει χυμός.

Έχουμε αναρωτηθεί γιατί από τους ταχυδακτυλουργούς έχουμε μεγαλύτερες απαιτήσεις;

Ας φέρω, όμως, ένα παράδειγμα. Υπάρχουν πολλά, αλλά εγώ θα διαλέξω ένα μόνο, το "Σύνταγμα". Όλος τυχαίως, όλα βαίναν ειρηνικώς, εκτός από την ημέρα που δινόταν ψήφος εμπιστοσύνης στην καινούρια κυβέρνηση και τις ημέρες που ψηφίζονταν το μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος. Με μία κίνηση, επιτράπηκε (επιδιώχτηκε στην πραγματικότητα) από την κύβερνηση μία καταστροφή φοβερής έκτασης και κόστους, απλώς και μόνο για να πετύχει την ίδια μέρα "μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια". Το ένα ήταν η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, το άλλο θα ήταν η τρομοκρατία των πολιτών. Όχι μόνο για να φύγουν, αλλά και για να μην ξανάρθουν.

Για την ακρίβεια, όμως, ήταν τρία τα τρυγόνια. Εκτός από την ψήφιση του μεσοπροθέσμου και την "εξόντωση" της "πλατείας" ήταν και το σημάδεμα των ωρών μετά την ψήφιση του πιο μαζοχιστικού (αν θεωρείτε ότι οι βουλευτές ανήκουν σε αυτή τη χώρα) ή σαδιστικού (αν θεωρείτε ότι δεν έχουν δικαίωμα να θεωρούνται ότι ανήκουν σε αυτήν την χώρα) "προγράμματος" που έχει υπογραφεί σε ένα μεγάλο χωροχρονικό διάστημα... ήταν, λοιπόν, το σημάδεμα αυτών των ωρών από τα επεισόδεια έξω από την Βουλή, αντί από αυτά μέσα στη Βουλή. Οι συζητήσεις στράφηκαν από τη Βουλή και τις πολιτικοοικονομικοκοινωνικές επιπτώσεις της τελευταίας της απόφασης, στον δρόμο και στην καταστροφή σε χρόνο ρεκόρ.

Το μόνο που χρειάστηκε να κάνει η κυβέρνηση ήταν να πει μια λέξη και οι άνθρωποι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι μεταξύ σφύρας και άκμονος. ΜΑΤ και προβοκάτορες τους έκαναν σάντουιτς, σε μία έκρηξη παραλογισμού και απανθρωπιάς, ενώ κάποιοι κύριοι λίγα μέτρα πιο πέρα, έναν τοίχο πιο πέρα, αλληλοχειροκροτιόντουσαν και αλληλοσυγχαίρονταν για το έργο τους. Και τι έλεγαν οι άνθρωποι από την ασφάλεια του σπιτιού τους; Πολλά και διάφορα, τα περισσότερα, όμως, απολύτως εκ του ασφαλούς. Αποστολή (ευτυχώς μόνο αυτή και όχι και κανένας άνθρωπος μαζί της) εξετελέσθει.

Όποια ίχνη δημοκρατίας υπήρχαν, εξαφανίστηκαν μια για πάντα στο τέλος του προηγούμενου μήνα και είδα ακριβώς πώς έγινε αυτό το ταχυδακτυλουργικό τρικ, γιατί είχα τα μάτια μου ανοιχτά. Καμία παραπλάνηση δεν με εμπόδισε να δω τι έγινε, ούτε και θα με εμποδίσει από το να το θυμάμαι.

Δεν είναι ταχυδακτυλουργοί. Δεν τους εκλέγουμε και δεν τους πληρώνουμε με τους φόρους μας για να μας προσφέρουν θέαμα, για να μας εξαπατούν. Και σίγουρα δεν είναι να τους χειροκροτούμε κι όλας στο τέλος κάθε νούμερου. Επομένως, βγάλτε τις παρωπίδες, τις κυριολεκτικές των ματιών και τις μεταφορικές του μυαλού, ανοίξτε καλά τα μάτια και το μυαλό σας και να είστε σίγουροι ότι το επόμενο μαγικό τρικ δεν θα σας φανεί ούτε μαγικό, ούτε τρικ. Θα το δείτε για αυτό που είναι: μια σκέτη κοροϊδία.

Αντίρρηση

Ρήση
Θέλω να φύγω

Αντίρρηση
Και πού θα πας;

Ρήση
Δεν μου αρέσει αυτό που γίνεται

Αντίρρηση
Και τι άλλο μπορεί να γίνει;

Ρήση
Θα σταματήσω αυτό που κάνω

Αντίρρηση
Και τι θα κάνεις;

Ακούστε. Ακούστε προσεκτικά. Παρατηρήστε τις "συζητήσεις" γύρω σας. Συνειδητοποιείστε τα λόγια που σας βγαίνουν αυθόρμητα.

Μηδενισμός. Αφορισμός.

Αυτή είναι η αυθόρμητη αντίδραση, σε οποιαδήποτε δράση ή περιγραφή δράσης που απειλεί να αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε.

Ο φόβος του αγνώστου είναι κύριος σύμμαχος στο παιχνίδι της επιβίωσης. Είναι ένα βασικό ένστικτο που μας προστατεύει από ένα σωρό κινδύνους, παρακάμπτοντας το επίπονο, κοπιαστικό και χρονοβόρο σύστημα "παθημάτων-μαθημάτων". Η χρησιμότητά του είναι προφανής: δεν χρειάζεται να ριψοκινδυνέψουμε να πληγωθούμε από κάτι για να μάθουμε να το αποφεύγουμε.

Ωστόσο, η αλλαγή είναι επίσης απαραίτητη για την επιβίωση σε ένα περιβάλλον που μόνο ίδιο δε μένει, γιατί χωρίς την αλλαγή δεν υπάρχει προσαρμοστικότητα. Και, χωρίς προσαρμοστικότητα, μια μικρή αλλαγή μπορεί να είναι αρκετή για να μας αφανίσει.

Η εξασφάλιση είναι σημαντικός παράγοντας για την επιβίωση. Είτε τροφής, είτε στέγης, είτε διάφορων άλλων πραγμάτων, τα ζωντανά πλάσματα προσπαθούν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους και ορισμένες φορές και για τις ομάδες τους. Επομένως, είναι λογικό το να θέλεις την ασφάλεια της εξασφάλισης.

Η πίστη είναι επίσης αναγκαία, όμως. Ίσως όχι τόσο η πίστη, όσο ο υπολογισμός και η προσδοκία. Σκεφτείτε πώς θα περπατούσαμε αν δεν μεταφέραμε το βάρος μας πέρα από το πίσω μας πόδι με πίστη, προσδοκία, υπολογισμό ότι το μπροστινό μας πόδι θα αναλάβει να το στηρίξει σε μισό δευτερόλεπτο. Σίγουρα περπατάμε κι έτσι καμιά φορά, όταν, ας πούμε, είμαστε σε μια απότομη πλαγιά ή σε ένα γλιστερό έδαφος. Αλλά σίγουρα θα ήταν... αντιπαραγωγικό αν διατηρούσαμε μόνιμα αυτήν την επιδίωξη ασφάλειας. Και σίγουρα, τότε, θα ήταν αδύνατο να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο της κίνησης, στο τρέξιμο.

Πόση εμπιστοσύνη δείχνεις στα πόδια σου και στο έδαφος και στην κρίση σου για αυτά όταν διαλέγεις να αφήνεις το έδαφος, να κάνεις άλμα και να μην φοβάσαι ότι κάτι θα πάει στραβά; Πού ξέρεις πόσο σταθερό θα είναι το έδαφος στο σημείο που θα πατήσεις πάλι; Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα παραπατήσεις;

Κάποια πράγματα, λοιπόν, απλώς δεν μπορούν να γίνουν χωρίς αυτήν την εμπιστοσύνη, πίστη, υπολογισμό, προσδοκία, κρίση, όπως θέλετε να το πείτε.

Ποιον σκοπό έχει η δική σου αντίρρηση; Να πει μια αλήθεια, μια άλλη πλεύρα; Ή μόνο να αφορίσει κάτι άγνωστο ή έστω δύσκολο; Είναι αντικειμενική; Ή είναι προκατελλειμένη; Προκύπτει από την ανησυχία σου για εμένα ή από τον φόβο σου για το άγνωστο;

Ακούστε. Πόσο συχνά ακούτε "δεν γίνεται"; Και πόσες φορές ακούτε "ωραία ιδέα!" ή "μπράβο!". Έστω "θα είναι δύσκολο, αλλά αξίζει να δοκιμάσεις"; Ή ακόμα πιο... έστω "θα είναι δύσκολο, αλλά σου εύχομαι καλή τύχη"; Πόσο συχνά ακούτε "δεν θα τα καταφέρεις" και πόσες "πιστεύω σε σένα";

Ποιον βοηθάει αυτή η νοοτροπία της μη υποστήριξης και μη εμπιστοσύνης στις ικανότητες του άλλου; Τι άλλο κάνει από το να κάνει τους ανθρώπους αδύναμους σωματικά, ψυχικά, πνευματικά;

Το να λες ότι θα σηκώσεις ένα αυτοκίνητο (με τα χέρια σου και αν δεν είσαι κανένας Κουταλιανός) είναι προφανώς αυταπάτη. Το να λες "θα γυμναστώ και θα φτάσω να σηκώνω τόσα βάρη" είναι μία πρόκληση που μπορεί να επιτευχθεί. Ας μην μπερδεύουμε άλλο την αυταπάτη με την δυσκολία.

Μπορούμε και πολύ καλύτερα. Μπορούμε πολύ περισσότερα. Αλλά πρέπει να σταματήσουμε να ποντάρουμε εναντίων μας και μετά να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε όταν αποτυγχάνουμε. Κι όταν λέω εναντίων μας, εννοώ ο καθένας προς τον εαυτό του και τους άλλους. Γιατί όταν ποντάρω εναντίων σου, ποντάρω εναντίων μου κι όταν ποντάρω εναντίων μου, ποντάρω κι εναντίων σου.

Ο σίγουρος τρόπος να αποτύχεις είναι να μην προσπαθήσεις.
Ο σίγουρος τρόπος να αποτύχουμε είναι να εμποδίζουμε ο ένας τον άλλο, να τρώμε ο ένας τον άλλο με συνεχή αμφισβήτηση κι υπεροψία. Αυτά είναι πολύ πιο αποτελεσματικά από (ή τουλάχιστον εξίσου με) τις πραγματικές πιθανότητες αποτυχίας.

Γιατί συνεχίζουμε σε αυτόν τον σίγουρο δρόμο της αποτυχίας;

Επειδή με αυτήν την ανακύκλωση, οι περισσότεροι αδικηθήκαμε και οι περισσότεροι αδικήσαμε, τουλάχιστον μία φορά το καθένα, ο καθένας. Και μία φορά αρκεί. Μία φορά να αδικηθούμε είναι αρκετή για να πειστούμε ότι δεν μπορούμε να συμπορευτούμε. Μία αφορά να αδικήσουμε αρκεί για να πειστεί κάποιος άλλος ότι δεν μπορούμε να συμπορευτούμε. Τέλειος Κύκλος.

Με μόνη προϋπόθεση να μην σκοπεύεις να βλάψεις τον εαυτό σου ή τους άλλους (που όπως είπαμε είναι το ίδιο), όποια και να είναι η ρήση σου, δεν θα σου φέρω αντίρρηση. Θα σε στηρίξω, θα σε βοηθήσω όσο μπορώ και πρακτικά, αλλά αυτό για το οποίο σίγουρα μπορείς να βασιστείς σε εμένα είναι η ηθική υποστήριξη. Δεν θα ακούσεις από εμένα "δεν μπορείς" ή "δεν γίνεται".

Γιατί; Επειδή με πειράζει λιγότερο το να με απογοητεύσεις από το να σε υποτιμήσω.
Και με πειράζει λιγότερο ακόμα και το να με προδώσεις από το να σε εμποδίσω να γίνεις καλύτερος.

Με μόνη προϋπόθεση να μην σκοπεύω να βλάψω τον εαυτό μου ή τους άλλους (που όπως είπαμε είναι το ίδιο), όποια και να είναι η ρήση μου, μην μου φέρεις αντίρρηση. Πίστεψε σε μένα. Κι η πίστη σου θα με βοηθήσει, θα μου δώσει δύναμη, θα αυξήσει τις πιθανότητές μου.

Βοήθησέ με να φοβάμαι περισσότερο το να μην πιστεύω στον εαυτό μου από το να σε επιβεβαιώσω.
Βοήθησέ με να φοβάμαι περισσότερο το να μην προσπαθήσω από το να σε απογοητεύσω.

Για το καλύτερο

Τι λόγια μπορώ να πω που δεν θα ακουστούν άδεια; Κούφια, κενά, εύκολα, χιλιοφορεμένα και αβάσιμα;

Μπορεί να μην με ρώτησες, να μην σχημάτισες την ερώτηση με τη φωνή σου, αλλά την βλέπω καθαρά στα μάτια σου. Το βλέμμα σου είναι γεμάτο πόνο, γεμάτο απορία. Γεμάτο από μία και μόνο ερώτηση.

Θα μπορούσα να σου πω ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά δεν το ξέρω αυτό. Πώς είναι δυνατόν να περιμένω από εσένα να νιώσεις καλύτερα με ένα εύκολο ψέμα;

Δεν έχω απάντηση. Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο αξίζει να συνεχίσεις να προσπαθείς.

Θα μπορούσα να σου πω ότι η υγεία αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκεί απλώς και μόνο το ότι είμαστε υγιείς και ακέραιοι. Αλλά αν δεν είσαι ή αν σταματήσεις να είσαι; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι η οικογένεια αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκούν οι δεσμοί αίματος, η κληρονομιά. Αλλά αν δεν έχεις οικογένεια; Ή αν χάσεις την οικογένειά σου; Ή αν δεν αποκτήσεις δική σου οικογένεια; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι η αγάπη αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκούν απλώς και μόνο οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας. Αλλά αν δεν έχεις ή αν χάσεις κάποιον από αυτούς; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι το να κάνεις αυτό που αγαπάς αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκεί το ότι κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Αλλά αν δεν κάνεις αυτό που αγαπάς; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να σου πω ότι οι ιδέες και τα ιδανικά αξίζουν. Θα έπρεπε να μας αρκούν οι ιδέες και τα ιδανικά που πιστεύουμε και υποστηρίζουμε. Αλλά αν δεν έχεις ιδέες και ιδανικά που πιστεύεις και υποστηρίζεις; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι η διασκέδαση αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκούν οι στιγμές που περνάμε καλά στη ζωή μας. Αλλά αν δεν «περνάς καλά»; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι ο εαυτός μας αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκεί που έχουμε τον εαυτό μας. Αλλά αν δεν έχεις ούτε τον εαυτό σου; Αν δεν έχεις ή αν χάσεις συνείδηση του εαυτού σου; Ή αν απλώς δεν είσαι σε συμφωνία με τον εαυτό σου; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι η ζωή έχει την αξία που της δίνεις εσύ. Αλλά αν εσύ δεν δίνεις καθόλου αξία στη δική σου; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι αυτό που αξίζει για εσένα είναι αυτό (από τα παραπάνω ή κάτι άλλο) που έχει τη μεγαλύτερη αξία για εσένα. Και αν έχεις αυτό τότε αυτό θα έπρεπε να σου αρκεί για να τα βγάλεις πέρα με τα υπόλοιπα. Αλλά αν δεν το έχεις; Τότε δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Θα μπορούσα να πω ότι η ίδια η ζωή αξίζει. Θα έπρεπε να μας αρκεί η ζωή ως αυτοσκοπός. Αλλά δεν υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία αξίζει να δώσεις τη ζωή; Άρα δεν μπορώ να σου δώσω τη ζωή ως το λόγο για τον οποίο πιστεύω ότι πρέπει πάντα να προσπαθείς.

Τι μπορώ να σου πω;

Γιατί πρέπει να συνεχίσεις να προσπαθείς;

Βλέπω την επόμενη ερώτηση στον τρόπο που χαμηλώνεις το βλέμμα. "Αξίζει το κόστος;" Δεν είναι δική μου η απάντηση για να στη δώσω. Μόνο η δική σου απάντηση έχει σημασία.

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι δεν γίνεται να ζήσεις χωρίς κανένα είδος ρίσκου. Μπορείς, όμως, να επιλέξεις ποιο είδος ρίσκου σου ταιριάζει καλύτερα, με ποιο είδος ρίσκου νιώθεις πιο άνετα.

Πώς μπορώ να σου εξηγήσω ότι πρέπει πάντα να κάνεις ό, τι καλύτερο μπορείς, αλλά να μην εκπλήσσεσαι και να μην απογοητεύεσαι και να μην πτοείσαι από το ότι σπάνια θα αποδίδει;

Πώς μπορώ να σου εξηγήσω ότι πρέπει πάντα να σε νοιάζει ποιο είναι το δίκαιο και να προσπαθείς να το πραγματοποιείς, αλλά να μην εκπλήσσεσαι και να μην απογοητεύεσαι και να μην πτοείσαι από το ότι σπάνια θα το καταφέρνεις;

Μην λες ψέματα στον εαυτό σου ότι μπορείς να αποφύγεις τα χτυπήματα. Ανεξάρτητα του πόσο γρήγορος είσαι θα χτυπηθείς. Αυτό μπορώ να στο εγγυηθώ. Πρέπει να μπορείς να δεχτείς αυτό το χτύπημα. Πρέπει να μπορείς να το αντέξεις.

Γιατί να το αντέξεις;

Για την περίπτωση -για τη μία περίπτωση στις όσες- να καταφέρεις κάτι.
Κάτι για σένα, για μένα, για κάποιον, για όλους. Κάτι για κάτι.

Κάτι καλύτερο.

Missing

I miss you when I wake up. I open my eyes and find the ceiling staring at me questioningly. It wordlessly asks me where you are. I don’t know what to say. I just get up and away from its stare.
I miss you when I walk. The city buzzes around me; a fugue of cars and people’s noises. Every street light, every pavement, every window of every building asks me where you are, but I don’t know what to say. I just go a little faster and leave their voices behind.
I miss you when the night falls. My pillow whispers to me while I try to fall asleep. It wonders where you are. And I don’t know what to say, so I just try to ignore it and welcome sleep when it comes.
I miss you when it rains. The rain sings to me, caresses the streets, the rooftops, the trees and the frightened birds like confused violins. It asks me where you are, and I have no idea what to say. I just shut the windows.
I miss you when it’s sunny. The sun looks down on me, and demands to know where you are. I really don’t know what to say. I just look away, with tears in my eyes.
I miss you when I’m surrounded by people. Their voices tell me one thing, but their presence quite another. It’s the same question: Where are you? I have nothing to say. I just turn around and leave.
I miss you when I am alone. Free from the wonderment of everything else, I can hear my own questioning. Myself asks me where you are. And there really is nothing to say. But I cannot get away from myself. I cannot leave me behind. I cannot look away or turn around or shut me out.

And I remind them all that it’s not that I can’t, that I won’t or even that I shouldn’t look for you - and I truly, really shouldn’t look for you. It’s just that I can’t, I won’t and I shall not find you. Because you cannot find what does not exist.

They don’t understand. I don’t, either.
And so I keep missing you. Unreasonably, inexcusably, and pointlessly, as well as undeniably…

…I miss you…

Magic

I turned the last page of the book, relief and dissatisfaction washing over me in alternating waves.

Most people watch movies, read books, listen to music. I don't. I live them. Maybe you're thinking that that's hardly strange or uncommon. If you are, then you don't really understand what I mean by "live".
I don't mean that I'm simply influenced by them; I mean that I immerse in them; I dissolve in them; I become one with them. And when I'm done with them (they 're actually more done with me than I am with them) my pieces get scattered around, like sand blown away by violent winds. It takes them so much time to find each other afterward (it's actually easier to melt into another dream while I'm still in pieces, rather than spend so much effort to put myself together again. After all, it's only a matter of time before I lose myself in yet another world, so why bother becoming whole first? I save myself quite some time and energy that way). And still, torn apart though I am after every journey, there's no denying the joy, the fulfillment I feel. It's all very contradictory.

I suppose that this is something like falling - again and again - in an impossible love and having - again and again - your heart broken. Because these love stories can't have a happy ending. They only have half of that: an ending. They end for you, and they leave you all alone, no matter how much joy they gave you, no matter how much you loved them. They can't commit to you. They can't exist for you. They 're doomed love stories. And between you and them you are the only one whose heart can be broken. So, that's the heart that breaks; yours. But how could you blame these worlds for wanting to go on on their own? They have that right. You can't ask them to hang around just for you, they have more important things to do.
You know that from the beginning, but you 're unable to turn your back on them. Every minute of it, every second of it, you know it's only a matter of time before it's over, but even so you see it through. You make the journey. You live. You love. Then the end comes and you perish again.
But either too soon or too late - it's hard to tell - you fall again. You don't do anything to prevent this. In fact, most of the times you look for it.

I've dreamed and dreamed and dreamed. Each new world a new obsession. And I've lost myself again and again in the folds of the music of yet another song, or the pages of yet another book. And the end of every book is another heartbreak. The end of every song is another loss.

And I get scattered again.

But, before that inevitable end, I have the time of my life. I live like I've never lived before, finding myself revolting against an oppressive regime, or climbing the highest mountain, or becoming a great writer, or finding an exquisite love, or conversing with ancient philosophers, or future geneticists, or powerful wizards of a parallel reality. Exceeding everybody's expectations - mine included. Being thrown into an ocean of difficulties and surviving against the odds. Making the difference. Finding myself worthy. And seeing my hopes come through.
How many times have I wished I could join a fantastic world? Too many to remember. But every time these worlds were more real to me than the real world. Each time it's been more difficult to convince myself that the real world does hold some wonders for me. For the few things about reality that could make me want to commit myself to it, though simple and hardly elaborate, seem to evade me. Maybe they pass me by because they feel my reluctance to walk on the ground rather than close my eyes and fly with my mind. That would be almost welcome, because it would have to do with my choices rather than my making. But I think that it's the other way around; I'm passing on reality because reality has already passed on me.

So, there's just no way around this:
I am a fiction addict. Reality's never been enough for me.

And so fiction is my reality.

I enjoy the company of my imaginary heroes. I submerge into the magic of an imaginary world. And I am whole there. I don't miss anything, other than a true place there.
That is the only thing that dispirits me; the one-way nature of this experience. I cannot influence these worlds, as they 're influencing me. I cannot help, I cannot contribute. I cannot thank my heroes, and curse my enemies. I cannot warn, threat, or encourage. I'm nothing more than a spectator, meant to observe helplessly as the events take place and the stories unfold themselves.
And do I feel so much different when it comes to my story? Don't I feel helpless and lost as I'm being thrown around by my reality? It doesn't really matter. I'm not really real, so how real can my reality be?

And so, here I am, having finished another book, or - more accurately - having another book being finished with me. Here I am, rejected by another world I can't join. Here I am, as unsatisfied with my reality and as enchanted by the magic of the imaginary as I always have been. Here I am, between worlds again...

Here I am, without regrets, or hard feelings, or second thoughts, or doubts...

...in search of another source of magic...

Ευκαιρίες

Το Ποτάμι της Ευκαιρίας είναι ένα ορμητικό ρέμα.

Κάποιες φορές είσαι Αναζητητής που κάθεται στις όχθες του, απ' όπου μπορείς να βλέπεις τις Ευκαιρίες να περνούν. Ευκαιρίες κάθε τύπου, ευκαιρίες για δουλειές, ευκαιρίες για αγορές, ευκαιρίες για διασκέδαση, ευκαιρίες για ανθρώπους... ευκαιρίες ζωής.
Κάποιες είναι αδιάφορες για το αν θα πιαστούν ή όχι. Έχουν παραιτηθεί και απλώς αφήνονται να παρασύρονται από το ρεύμα. Δεν σε δυσκολεύουν περισσότερο από αυτό, αλλά ούτε και σε διευκολύνουν. Πρέπει μόνος σου να αποφασίσεις ότι τις θέλεις και να κάνεις την κίνησή σου. Πρέπει να καταφέρεις να τις πιάσεις και να τις τραβήξεις έξω απ' το νερό.
Άλλες κολυμπούν στο ρεύμα, χωρίς να κοιτάζουν ούτε για λίγο προς τα πίσω. Αυτές δεν θέλουν να πιαστούν, είτε από κανέναν είτε συγκεκριμένα από εσένα. Αυτές είναι και οι πιο δύσκολες να πιάσεις. Πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για μεγάλη προσπάθεια, γιατί η Ευκαιρία θα προσπαθήσει να σου ξεφύγει. Κι αν καταφέρεις να την πιάσεις, θα τινάζεται και θα παλεύει, θα σε χτυπάει. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να καταφέρεις να βγάλεις μια Ευκαιρία ενάντια στη θέλησή της. Πρέπει να την θέλεις πολύ.
Οι πιο σπάνιες είναι οι Ευκαιρίες που κολυμπούν αντίθετα στο ρεύμα. Οι Ευκαιρίες που θέλουν να πιαστούν, είτε από οποιονδήποτε είτε συγκεκριμένα από εσένα. Οι Ευκαιρίες αυτές, θα σε φωνάξουν μόλις σε δουν, θα προσπαθήσουν να σε πλησιάσουν, θα κάνουν ό, τι μπορούν για να σε βοηθήσουν να τις πιάσεις. Στην ουσία δεν βοηθούν εσένα. Βοηθούν εσάς. Και τους δυο σας, δηλαδή, σαν μία οντότητα. Βέβαια, μπορεί εσύ να μην τις θες. Δεν μας φαίνονται όλες οι ευκαιρίες σαν Ευκαιρίες. Και τότε πρέπει να επιλέξεις αν θα την αγνοήσεις ή αν θα την βγάλεις από συμπόνοια.
Όλες αυτές είναι ειλικρινείς. Υπάρχουν, όμως, και αυτές που υποκρίνονται. Οι Ευκαιρίες-παγίδες. Κάποιες που στην αρχή θα δείξουν ότι σε έχουν ανάγκη, που θα σε φωνάξουν για να σου τραβήξουν την προσοχή, που θα τις δεις να κολυμπούν αγωνιωδώς στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην όχθη σου. Κι εσύ θα τις πιστέψεις, θα φοβηθείς για αυτές, θα θελήσεις να κάνεις τα πάντα για τις βγάλεις από το υδάτινο μαρτύριό τους. Μόλις, όμως, τις πιάσεις από το χέρι και τις βγάλεις από το νερό, αυτές φεύγουν, κυρίες. Και εσύ μένεις με την απορία τι έγινε, καθώς τις βλέπεις να πηγαίνουν πιο κάτω, σε έναν άλλο Αναζητητή και να φεύγουν μαζί του. Ίσως κάποιες από αυτές απλώς αλλάζουν γνώμη και δεν είναι ότι πράγματι ήθελαν να σε εκμεταλλευτούν. Αυτές, όμως, θα σου ζητήσουν μια συγνώμη. Θα σε κοιτάξουν στα μάτια και θα δεις την μετάνοια, τη θλίψη που τους προκαλεί η γνώση ότι σε πλήγωσαν. Αλλά ακόμα και αυτές οι Ευκαιρίες δεν είναι οι πιο επικίνδυνες, επειδή πράττουν σύμφωνα με το συμφέρον τους, κάτι το οποίο μπορείς να καταλάβεις, άρα και, αν όχι να προβλέψεις, τουλάχιστον να γνωρίζεις ότι είναι πιθανό.
Υπάρχουν, όμως, και άλλες μη ειλικρινείς Ευκαιρίες. Κάποιες που ενώ θέλουν να τις πιάσεις, είτε κάνουν πως είναι αδιάφορες, είτε σε αποφεύγουν, όπως κάνουν εκείνες που δεν θέλουν να πιαστούν. Αυτές τις περιπτώσεις, βέβαια, είναι δύσκολο να τις αναγνωρίσεις. Και, για την ακρίβεια, είναι καλύτερο να μην τις αναγνωρίσεις. Γιατί αν δεν τις αναγνωρίσεις, τότε απλώς θα νομίσεις ότι δεν σε ήθελαν. Μπορεί να απογοητευτείς, αλλά τι άλλο να κάνεις; Θα το αποδεχτείς. Ενώ αν καταλάβεις ότι σε θέλουν, θα δυσκολευτείς πολύ να καταλάβεις οτιδήποτε άλλο. Θα αμφισβητείς διαρκώς τον εαυτό σου, θα μπερδεύεσαι όλο και περισσότερο στην προσπάθειά σου να συμφιλιώσεις την αντίθεση πρόθεσης και πράξης της Ευκαιρίας. Και επειδή δεν υπάρχει κάτι το οποίο φαίνεται να κερδίζει η Ευκαιρία με αυτήν την ασυνεπή συμπεριφορά, σε παραπλανεί και νομίζεις οτι πρόκειται για αναποφασιστικότητα ή σύγχυση. Αυτές, λοιπόν, είναι οι πιο επικίνδυνες, επειδή ο αποκλειστικός τους σκοπός είναι να σε μπερδέψουν και για όσο θα τις ακολουθείς, θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να σε έχουν στο τόσο όσο: τόσο όσο να τροφοδοτούν το ενδιαφέρον σου και τίποτα παραπάνω.

Ωστόσο, δεν είσαι πάντα Αναζητητής. Κάποιες φορές είσαι κι εσύ μια Ευκαιρία που κολυμπάει στο ποτάμι.
Κάποιοι Αναζητητές αδιαφορούν για το αν θα σε πιάσουν ή όχι. Έχουν παραιτηθεί και απλώς κάθονται στην όχθη. Πρέπει μόνος σου να αποφασίσεις αν θέλεις να βγεις για αυτούς και να κάνεις την κίνησή σου, αλλά αν τα καταφέρεις να τους φτάσεις, θα σε πάρουν μαζί τους.
Άλλοι στέκονται χωρίς να κοιτούν το νερό. Αυτοί δεν θέλουν την Ευκαιρία, είτε καμία είτε συγκεκριμένα εσένα. Αυτοί είναι οι πιο δύσκολοι να τους πείσεις να σε βγάλουν. Πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για μεγάλη προσπάθεια, γιατί αυτοί θα σε αποφεύγουν. Κι ακόμα και μόνος σου αν καταφέρεις να βγεις, δεν θα σε πάρουν εύκολα μαζί τους. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να καταφέρεις να σε δεχτεί ένας Αναζητητής που δεν θέλει την Ευκαιρία σου. Πρέπει να θέλεις πολύ να τον ακολουθήσεις.
Οι πιο σπάνιοι, είναι οι Αναζητητές που βουτούν στο νερό όταν σε δουν. Οι Αναζητητές που θέλουν να πιάσουν την Ευκαιρία, είτε οποιαδήποτε είτε συγκεκριμένα εσένα. Αυτοί θα σε φωνάξουν μόλις σε δουν, θα προσπαθήσουν να σε πλησιάσουν, θα κάνουν ό, τι μπορούν για να σε βοηθήσουν να βγεις μαζί τους. Στην ουσία δεν βοηθούν εσένα. Βοηθούν εσάς. Και τους δυο σας, δηλαδή, σαν μία οντότητα. Βέβαια, μπορεί εσύ να μην τους θες. Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας ως Ευκαιρίες για όλους τους Αναζητητές. Και τότε πρέπει να επιλέξεις αν θα τους αγνοήσεις ή αν θα τους αφήσεις να σε βγάλουν από κατανόηση.
Όλοι αυτοί είναι ειλικρινείς. Υπάρχουν, όμως, και αυτοί που υποκρίνονται. Οι Αναζητητές-παγίδες. Κάποιοι που στην αρχή θα δείξουν ότι ενδιαφέρονται, που θα σε φωνάξουν για να σου τραβήξουν την προσοχή, που θα τους δεις να κολυμπούν αγωνιωδώς, προσπαπώντας να σε προλάβουν πριν σε απομακρύνει το ποτάμι. Κι εσύ θα τους πιστέψεις, θα φοβηθείς μην τους χάσεις, θα θελήσεις να κάνεις τα πάντα για να τους βοηθήσεις να βγουν από το μαρτύριο της ατελείωτης αναζήτησής τους. Μόλις, όμως, σε φτάσουν και σε πιάσουν από το χέρι, θα κρεμαστούν από πάνω σου. Και αφού θα τους έχεις πάει μέχρι εκεί που τους βολεύει φεύγουν, κύριοι. Και εσύ μένεις με την απορία τι έγινε, ενώ τους βλέπεις να κολυμπούν προς μία άλλη Ευκαιρία, να την βγάζουν στη στεριά και να φεύγουν μαζί της. Ίσως κάποιοι από αυτούς απλώς αλλάζουν γνώμη και δεν είναι ότι πράγματι ήθελαν να σε εκμεταλλευτούν. Αυτοί, όμως, θα σου ζητήσουν μια συγνώμη. Θα σε κοιτάξουν στα μάτια και θα δεις την μετάνοια, τη θλίψη που τους προκαλεί η γνώση ότι σε πλήγωσαν. Αλλά ακόμα και αυτοί οι Αναζητητές δεν είναι οι πιο επικίνδυνοι, επειδή πράττουν σύμφωνα με το συμφέρον τους, κάτι το οποίο μπορείς να καταλάβεις, άρα και, αν όχι να προβλέψεις, τουλάχιστον να γνωρίζεις ότι είναι πιθανό.
Υπάρχουν, όμως, και άλλοι μη ειλικρινείς Αναζητητές. Κάποιοι που ενώ θέλουν να σε πιάσουν, είτε κάνουν πως είναι αδιάφοροι, είτε σε αποφεύγουν, όπως κάνουν εκείνοι που δεν θέλουν να σε πιάσουν. Αυτές τις περιπτώσεις, βέβαια, είναι δύσκολο να τις αναγνωρίσεις. Και, για την ακρίβεια, είναι καλύτερο να μην τις αναγνωρίσεις. Γιατί αν δεν τις αναγνωρίσεις, τότε απλώς θα νομίσεις ότι δεν σε ήθελαν. Μπορεί να απογοητευτείς, αλλά τι άλλο να κάνεις; Θα το αποδεχτείς. Ενώ αν καταλάβεις ότι σε θέλουν, θα δυσκολευτείς πολύ να καταλάβεις οτιδήποτε άλλο. Θα αμφισβητείς διαρκώς τον εαυτό σου, θα μπερδεύεσαι όλο και περισσότερο στην προσπάθειά σου να συμφιλιώσεις την αντίθεση πρόθεσης και πράξης του Αναζητητή. Και επειδή δεν υπάρχει κάτι το οποίο φαίνεται να κερδίζει ο Αναζητητής με αυτήν την ασυνεπή συμπεριφορά, σε παραπλανεί και νομίζεις οτι πρόκειται για αναποφασιστικότητα ή σύγχυση. Αυτοί, λοιπόν, είναι οι πιο επικίνδυνοι, επειδή ο αποκλειστικός τους σκοπός είναι να σε μπερδέψουν και για όσο θα τους ακολουθήσεις, θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να σε έχουν στο τόσο όσο: τόσο όσο να τροφοδοτούν το ενδιαφέρον σου και τίποτα παραπάνω.


Το Ποτάμι της Ευκαιρίας είναι ένα ορμητικό ρέμα, γεμάτο δίνες, γεμάτο από παρασυρόμενα βράχια και δέντρα. Γεμάτο Ευκαιρίες. Κάποιες φορές στέκεσαι στις όχθες του, ως Αναζητητής, και βλέπεις τις Ευκαιρίες που περνούν. Κάποιες φορές κολυμπάς στα νερά του, ως Ευκαιρία, και βλέπεις τους Αναζητητές στις όχθες.
Τα νερά του είναι επικίνδυνα. Και η επιλογή μόνο εν μέρει δική σου. Αναζητητής και Ευκαιρία είναι μία οντότητα.

Ο Αναζητητής κάνει την Ευκαιρία και η Ευκαιρία τον Αναζητητή.

Το αν και ποιες Ευκαιρίες και αν και ποιους Αναζητητές επιλέγεις σε καθορίζει.
Το αν και ποιες Ευκαιρίες και αν και ποιους Αναζητητές αφήνεις να σε επιλέξουν σε καθορίζει.
Το αν και ποιες Ευκαιρίες και αν και ποιους Αναζητητές απορρίπτεις σε καθορίζει.
Το αν και ποιες Ευκαιρίες και αν και ποιους Αναζητητές μπερδεύεις σε καθορίζει.

Αλλά αυτό που σε καθορίζει περισσότερο απ' όλα είναι οι λόγοι πίσω από αυτές τις επιλογές. Τα κίνητρά σου. Γιατί η επιλογή δεν είναι το σκέτο αποτέλεσμα μιας πράξης, αλλά και η διαδικασία με την οποία φτάνει κανείς εκεί.

Να το θυμάσαι αυτό όταν κάνεις τις επιλογές σου.